your movie guide

Twój progres

0%

Oceniłeś 0/15 filmów. Oceń 15 więcej & sprawdź co obejrzeć dziś wieczorem!

Toń, toń Titanicu! ( w oceanie łez)

To będzie tekst o rozdartym sercu, o oceanie łez. Wykrwawić się tutaj pragnę w białe światło laptopa na temat miłosny. Może, czytając ten tekst, poczujecie się obryzgani kropelkami posoki, płynącymi z otwartej rany mego serca. Trudno – jeśli tego się obawiacie, to zakończcie lekturę tekstu w tym momencie. Dalej będzie już tylko gorzej – krew i łzy wymieszają się w ponurym koktajlu mych sercowych rozterek.
A wszystko przez tego reżysera Camerona, który raz na jakiś czas schodzi głęboko pod wodę, by osiągnąć dno – dno rzeczywiste i metaforyczne dno swoimi filmami. Już w filmie „The Abbys” pogrążał nas, licealistów, w odmętach głębi, dowodząc, że ufoludki nie przybędą z kosmosu, tylko wypłyną z morskiej otchłani. Ostatnio odwiedził dno dna czyli Rów Mariański, a co widział i co przeżył pewnie film kolejny jego nam opowie. Jednak filmowe dna dno osiągnął „Titanic” – to dno oceanu ludzkich łez, niespełnionych miłości, okrutnego, obojętnego wobec miłości świata. Titanicu – Ty zawsze zatoniesz w złu i rozpaczy tej , która odbiera nadzieję wielkiej miłości. Będziesz przypominał o milionach den rozdartych serc, które są rozorane przez obojętność, niczym ty przez górę lodową. Pójdę, tak! Chcę iść z tobą w tę otchłań 3D! Zabierz mnie, błagam, zabierz tam, gdzie spoczywają miraże niespełnionych uczuć!
To był rok może 97. Ostatni rok moich zbyt długich studiów. Moje serce wydrążone jak helołinowa dynia łaknęło odrobiny szczęścia, odrobiny ciepła. Dość już mi było tych alkoholowych nocy ze zdziwieniem porannym – gdzie jestem, gdzie ma odzież, „whos that girl” i „ja wiem, że nie ma brzydkich kobiet, tylko wina czasem brak”. I zdarzył się jakiś bal na zakończenie. I ona. Gdzieś mi się zebrało na odwagę, by podejść i zaprosić. Tak niezobowiązująco, po koleżeńsku zaprosić na ten bal uroczysty, który sobie tak pięknie z kolegami wymyśliliśmy. I przybyła w tej swojej sukni balowej, z archipelagiem nagich pleców przesłoniętych delikatnie blond włosami i szyją łabędzia. Jak podziwiałem ją sunącą zwiewnie po parkiecie w ramionach innych, bo wolałem nie kompromitować jej swym niezgrabstwem. I z samego widoku się zadurzyłem. Na amen.

Seans „Titanica” to była nasza pierwsza i ostatnia randka. Nawet nie wiem, czy była to randka. Widziałem, czułem w ciemnej sali jak się wzrusza , jak popłakuje cichutko, jak przerażona patrzy na tragiczny koniec marzeń o wielkiej miłości. Bardziej skoncentrowany byłem na jej wzruszeniu niż na samym filmie, w którym, z tego co pamiętam, dominowała woda. A ona? Przyjmowała mój męski uścisk, przytulałem ją mocno , czując lekkie spazmy cichego szlochu , podawałem czule specjalnie kupioną na tę okazję chusteczkę – wyprasowaną i lekko skropioną Old Spicem. A ten ideał, jakim był Titanic, najpierw łamał się jak zapałka, by pójść na dno i zatopić wielkie marzenie o wspaniałej miłości. Po wyjściu z kina, gdy jeszcze aurę morskiej wody czuliśmy dookoła, a w butach chlupotało, zapytała: „Dlaczego tak nie może być w życiu?”. Była taka, taka smutna. „Jak to?” – odrzekłem – „przecież mam wszystko, jak Leon-Jack Dawson – nie mam pieniędzy, jestem przybłędą, mogę nawet narysować twój akt?”. A ona ryczała dalej i powtarzała, jakby nie usłyszała, co mówiłem: „Dlaczego tak nie może być w życiu?”.

To były ostatnie słowa, które usłyszałem z jej ust. Okazało się, że ma swojego Cala – przetańczyła z nim pół balu pożegnalnego, czego ja oczywiście nie zauważyłem, tak w nią wtedy zapatrzony. Rozbebeszony romantyzm po raz kolejny ustępował miejsca pragmatyzmowi. Może gdyby to działo się na pokładzie Titanica, ale proza życia pokazywała wyraźnie elementarnie fałszywe założenie Camerona – pokażę wam historię o miłości biedaka i bogatej, zbuntowanej panny, dodam dekoracje i klimat „belle epoque”, a wy w zamian zasilicie moje konto bankowe. Cameron=Cal. Amen.

Antidotum na „titanicową” traumę okazała się Luna – typowa gotka z dziarami, czarnym makijażem i upodobaniem do horrorów typu „slasher”. Jako grę wstępną stosowała kolejną część „Hellraisera”, „Piątku trzynastego” czy „Wzgórza mają oczy”. O klasyku „Masakra piłą mechaniczną w Teksasie” nie wspomnę – to był jej ulubiony film. Jak Luna czasem mi się jeszcze przyśni, to tylko w scenerii tego filmu z piłą tarczową w ręku. Pewnego razu, gdy już sobie leżeliśmy błogo w oparach tytoniowego dymu i wina wymieszanego z ciepłą krwią z albumem Nero Closterkeller w tle, powiedziała do mnie: „Wiesz, co lubię w slasherach? Nie ma w nich fałszu Titanica. Są prawdziwe - tak jak w życiu: tylko krew, pot i łzy”.

Artykuł opublikowany pierwotnie w magazynie Filmradar: http://issuu.com/filmradar/docs/filmradar-04-2012/63#share

Tradycyjnie - sprzed redakcji, coby się nie nudziło.

.

Tekst o najbardziej znienawidzonym przez siebie filmie, to świetny pomysł. To byłaby całkiem ciekawa seria, gdyby każdy na Filmasterze coś takiego skrobnął. Na pewno wiele byśmy się dowiedzieli o sobie :) Ja muszę kiedyś zamieniać w tekst swoją nienawiść do Listy Schindlera.

.

Kumpel ostatnio stwierdził, że jest w tym filmie jedna naprawdę dobra scena - moment, w którym wiadomo kto idzie na dno. To jedyne ujęcie, w trakcie którego bił brawo. I nie był w tym osamotniony. ;)

.

Genialny film według mnie jeśli chodzi o sam film, ale to moje zdanie.
Bicie brawo gdy ginie 1,5 tysiąca osób to według mnie gówniarskie zachowanie. Co z tego, że historia sięga 100 lat wstecz. Dla mnie żadna to różnica.

.

@umbrin Panowie nie oklaskiwali śmierci 1500 ofiar i samej katastrofy, lecz zejście tej jednej, koszmarnie skonstruowanej, fikcyjnej postaci. Ja tam nie mam im za złe. I nie tylko dlatego, że film uważam za beznadziejny. Kumpel do dziś dostaje drgawek, gdy słyszy słowo "dramat". I nie mogę go przekonać, że kino dramatyczne nie kończy się na tym nieszczęsnym "Titanicu". ;)

.

Żeby taki tekst napisać musiałbym obejrzeć ponownie "Skazanych na Shawshank". Prędzej sam skazałbym się na Shawshank niż na oglądanie tego filmu...

.

Napisz reckę Skazanych pliiiiiiiiiiis.

.

Mam właśnie ten sam problem z "Listą...", nawet już zdobyłem film, ale nie potrafię zacisnąć zębów...

.

Doktorze, chyba słabo nienawidzisz skoro dałeś "Liście Schindlera" 4/10 ;)

.

Nienawidzę bardzo mocno, ocena jest "obiektywna", nie dałem 1, bo zdjęcia są dobra, gra aktorska dobra itp., ale tak naprawdę nienawidzę tego filmu bardziej od tych które oceniłem na 1.

.

Obejrzałam ten film w czasie, kiedy jeszcze teoretycznie powinien mnie wzruszać czy choćby zaciekawić - tak się jednak nie stało. Plastikowy Leonardo, którego zaczęłam lubić dopiero po "Awiatorze", łzawe, rozmemłane, naiwne sceny miłosne. Chyba przyłączę się go grona tych, którzy wprost nienawidzą tego filmu. (ocena mocno subiektywna) :-)

.

Zaloguj się aby skomentować lub połącz przez Dołącz przez Facebook